Over groenheid in crisistijd

Weinigen zullen aan de klimaatconferentie in Kopenhagen een gevoel van bevrediging overgehouden hebben. Een systeem met CO2-sancties bleef vooralsnog uit, de afspraken heetten 'intenties' en de kreeftensoep was er niet te vreten.

Terwijl lichtgelovige zielen halsreikend uitkijken naar de meeting in Mexico, zijn er wat bedenkingen te maken over de floptop in Kopenhagen. Bedenkingen die de Mexicaanse hoop nu al kunnen doen verbleken.

Want opmerkelijk toch, hoe de gehele Westerse delegatie groen kleurde. Vooral bij de Amerikaanse sectie was de ommezwaai totaal. De kinderlijke optimist in u wilt die groene revolutie toeschrijven aan het aantreden van de charismatische Barack Obama. Maar er zijn verklaringen die, vanuit een Amerikaanse denkkader, meer voor de hand liggen.

Een vlaag van filantropie

Tot voor kort telde de wereld nog veel sceptici omtrent Global Warming. Vooral over de grote plas werd er geregeld smalend gedaan over dat graadje meer. Dat ze het groene gedachtegoed daar nu plots aanhangig geworden zijn, is op z'n minst opmerkelijk te noemen. Zouden Amerikanen in een bui van menslievendheid de eigen economische dada’s aan de kant willen zetten?

Niet echt. Wellicht kleurden Westerse wereldleiders groen om een heel andere reden. Wereldleiders willen zich best wel wat populariteit aanmeten door boude uitspraken te doen over een thema dat de voorbije jaren in zwang geraakt is maar niemand wil goud neertellen. Nee dat moeten de anderen maar doen want wij doorspartelen een crisisperiode.

De opkomende groeilanden, die gaandeweg belangrijkere concurrenten geworden zijn, die moeten een duit in het zakje doen. Dat hun vervaarlijke groei gelijk wat afgeremd wordt, is mooi meegenomen in tijden van crisis, nietwaar?

Gifgroen

Mogelijkerwijs kleurden Westerse wereldleiders groen van jaloezie en verdorven afgunst. Of hoe het groene gedachtegoed misbruikt kan worden om de politiek-economische status quo te behouden. Brazilië, India en China hebben gelijk dat ze zich geen groen pootje willen laten lappen. Maar intussen betaalt de aarde.

Misschien is het moment gekomen waarop we onze manier van leven fundamenteel in vraag moeten stellen.

Lieve kleine pyjama

Kopenhagen - Terwijl de politieke prominenten zich op de klimaattop beraden over de opwarming van de aarde, draai ik mijn centrale verwarming alvast wat minder hard. Een plichtsbewuste, maar impulsieve daad zegt u? Niets is minder waar, ik nam mijn voorzorgen.

Want lezers, de goedheilige man die eergisterennacht met paard en enkele neokoloniale zwartjes apenkuren uithaalde op uw daken, bracht mij uit Spanje een schitterende pyjama zodat 's winters koude nachten mij niet meer deren kunnen.

Maar eigenlijk, zo vroeg ik me af, waar zou het woord pyjama vandaan komen? Het drie lettergrepen tellend verbum leek een mysterie. Reden genoeg dus om me te verdiepen in de etymologie van het niet zelden foutief gespelde woord pyjama.

Het woord is afgeleid van het Hindi-woord pajama, dat dan weer een Hindi-vertaling zou zijn van het Perzische پايجامه . Engelse kolonisten brachten de naam en ook het kledingstuk vanuit India naar onze regionen. Welke grappenmaker van pajama uiteindelijk pyjama gemaakt heeft, kan Wikipedia me niet vertellen. Wat je er wel kan lezen, is een even hilarische als fundamentele definitie van het mij begeesterende woord.

"Een pyjama is een kledingstuk voor de nacht en wordt gedragen tijdens bedtijd. Het is (onder normale omstandigheden) niet gebruikelijk een pyjama overdag te dragen, behalve 's avonds en 's ochtends in de eigen familiekring. De pyjama heeft de status van privékleding."

Let hoe Wikipedia haar gebruikers voorziet van de geldende sociale codes. Zelfs een marsmannetje weet na het lezen van voorgaande paragraaf wanneer het wenselijk is om een pyjama te dragen. Wie wist trouwens dat een " pyjama met korte broek soms een shortama genoemd wordt"?