Terug van niet echt weggeweest: Al Qaeda

'Al Qaeda op het Arabische Schiereiland', de Saudi-Arabische sectie van Al Quaeda heeft de mislukte aanslag van vorige vrijdag opgeëist op een website. De vijand heeft een gezicht gekregen, een bijzonder bekend gezicht zelfs.


Niet krenterig, wel uitgekookt

Vrijdag hadden de onderbemande redacties af te rekenen met een weinig hartverwarmend kerstverhaal. De Nigeriaanse Umar Farouk Abdulmutallab had een bom willen laten ontploffen ergens tussen Schiphol en Detroit. Jasper Schuringa, een Hollander, verijdelde de aanslag. Toch een kerstverhaal dan? Ja, op voorwaarde dat nationale en internationale media betaalden voor Jaspers mediageniek kerstcadeautje. Niet krenterig, wel uitgekookt. Intussen weet heel de wereld dat Schuringa een eigen videoproductiebedrijf heeft in Amsterdam.

In zeker opzicht is de aanslag niet 'mislukt'. Bij de speech die president Obama net gaf, moest ik onwillekeurig terugdenken aan de geagiteerde toespraken van zijn voorganger. Zowel het jargon 'defeat', de toon 'we will not rest until', 'they undermine our values' als de inhoud (door de kwestie Iran erbij te sleuren) van deze speech dragen bij tot een duaal wereldbeeld.

De geest van Samuel P. Huntington

Voor Obama het zelf goed en wel beseft is de aanslag een Hollywoodsage van de reinste soort: the good guys vs. the bad guys, een heilige strijd die elke vorm van geweld rechtvaardigt. Samuel P. Huntington is één jaar en 4 dagen geleden overleden, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat hij over de plas nog kwiek en bedrijvig zijn werk doet.

Over groenheid in crisistijd

Weinigen zullen aan de klimaatconferentie in Kopenhagen een gevoel van bevrediging overgehouden hebben. Een systeem met CO2-sancties bleef vooralsnog uit, de afspraken heetten 'intenties' en de kreeftensoep was er niet te vreten.

Terwijl lichtgelovige zielen halsreikend uitkijken naar de meeting in Mexico, zijn er wat bedenkingen te maken over de floptop in Kopenhagen. Bedenkingen die de Mexicaanse hoop nu al kunnen doen verbleken.

Want opmerkelijk toch, hoe de gehele Westerse delegatie groen kleurde. Vooral bij de Amerikaanse sectie was de ommezwaai totaal. De kinderlijke optimist in u wilt die groene revolutie toeschrijven aan het aantreden van de charismatische Barack Obama. Maar er zijn verklaringen die, vanuit een Amerikaanse denkkader, meer voor de hand liggen.

Een vlaag van filantropie

Tot voor kort telde de wereld nog veel sceptici omtrent Global Warming. Vooral over de grote plas werd er geregeld smalend gedaan over dat graadje meer. Dat ze het groene gedachtegoed daar nu plots aanhangig geworden zijn, is op z'n minst opmerkelijk te noemen. Zouden Amerikanen in een bui van menslievendheid de eigen economische dada’s aan de kant willen zetten?

Niet echt. Wellicht kleurden Westerse wereldleiders groen om een heel andere reden. Wereldleiders willen zich best wel wat populariteit aanmeten door boude uitspraken te doen over een thema dat de voorbije jaren in zwang geraakt is maar niemand wil goud neertellen. Nee dat moeten de anderen maar doen want wij doorspartelen een crisisperiode.

De opkomende groeilanden, die gaandeweg belangrijkere concurrenten geworden zijn, die moeten een duit in het zakje doen. Dat hun vervaarlijke groei gelijk wat afgeremd wordt, is mooi meegenomen in tijden van crisis, nietwaar?

Gifgroen

Mogelijkerwijs kleurden Westerse wereldleiders groen van jaloezie en verdorven afgunst. Of hoe het groene gedachtegoed misbruikt kan worden om de politiek-economische status quo te behouden. Brazilië, India en China hebben gelijk dat ze zich geen groen pootje willen laten lappen. Maar intussen betaalt de aarde.

Misschien is het moment gekomen waarop we onze manier van leven fundamenteel in vraag moeten stellen.