Alex

Alexander rekt zich lang uit in zijn lederen bureaustoel. Weinig seconden later denderen de wieltjes over het dure parket van het studeervertrek. Hij laat zijn ogen dwalen langs de afgestofte boekenrekken, de oudmodische computer en de antieke commode uit kastanjehout. Hier, op deze plaats, heeft hij zich een onberispelijk cv bij elkaar gewerkt. De successen zijn de muren van het vertrek doordrongen, het MBA-diploma prijkt als een tastbaar bewijs aan de verste wand.

Plots klinkt een diepe zucht. Enkele plooien vervormen Alexanders jeugdige gelaat, rimpels vullen zijn bleke voorhoofd. Wat een turbulent jaar is het geweest. Papa kreeg stembandkanker maar toonde zich gelukkig taaier dan de ziekte. En dan was er nog de hele heisa rond de voorzittersverkiezingen. De media hebben hem niet gespaard, wel drie gsm’s heeft hij de afgelopen maand aan diggelen gesmeten. “Och journalisten kunnen toch zulke gemene vragen stellen”, dacht hij telkens. Alexander is op. Hij is leeg geleefd, terwijl hij daar in zijn lederen bureaustoel zit te wachten. Over enkele ogenblikken weet hij het. Of na Gwendolyn ook Marino zich gewonnen moet geven. En of hij zijn bips weldra op de Open VLD-troon mag plaatsen.

Al is Alexander er niet helemaal gerust in. De tijd dat een familienaam als een soort van politieke koevoet kon dienen, lijkt voorgoed passé. Bovendien is er een beweging ontstaan die, wars van nepotisme, een heuse guerrilla op gang trekt tegen zetelende ‘zonen en dochters van’. Resultaat is dat de competenties van politieke erfgenamen vaker in twijfel getrokken worden. Bij Jean-Jacques is dat wellicht niet geheel onterecht maar Bruno en Charles verdienen beter. Alex krijgt het nu al benauwd.

En dan is er nog iets dat Alexander bezighoudt. Met zijn 34 lentes is ie beduidend jonger dan alle vorige voorzitters. Nochtans zijn het de politieke fossielen, die dezer dagen de protagonisten zijn in de vaderlandse politiek. Het optreden van de zogenaamde ‘krokodillen’ blijft niet beperkt tot een lachwekkend verschijnen in platte tv-shows. Nee, met hun almaar corpulenter wordende lijven blijven ze wegen op het dagelijkse beleid. Of Alex de nationale cultus van de politieke fossielen zal kunnen doorbreken, is nog maar de vraag. Hij begint ongemakkelijk te wiebelen op zijn stoel. De zenuwen beginnen het over te nemen.
Alexander ademt krachtig in en weer uit. Hij snuift de lucht op. Een penetrante geur vult zijn neusgaten. Het is de geur van succes, zo blijkt.

Cultus van de politieke fossielen

Het opdissen van markante politici uit een vorig decennium lijkt zo stilaan een vaderlandse traditie te worden. De coryfeeën van weleer moesten het afgelopen jaar geen heimwee hebben naar de politieke spotlights. Eyskens, Martens, Van Rompuy en Dehaene: ze mochten allemaal een prominente rol spelen in de Grote Institutionele Crisis-show. Dat de oude garde mee aan de basis ligt van de staatsschuld en de huidige institutionele crisis, lijkt hen al lang christelijk vergeven.

Voormalig premier Wilfried Martens (CD&V) werd gisteravond door de koning ingeschakeld als bemiddelaar om een procedure uit te werken voor de communautaire onderhandelingen(DS, 21/11/09). Uit die keuze blijkt dat de vorst het hete hangijzer van de staatshervorming absoluut niet toevertrouwt aan de huidige lichting beleidsmakers.

Na de Europese promotie van Van Rompuy, is er een initiatiefnemer nodig die de staatshervorming weer uit het slop kan trekken. De kaarten voor Leterme liggen niet al te best in Wallonië, daar leverde LeSoir onlangs nog sluitend bewijs voor. Maar de vraag blijft of Wilfried Martens' onderhandelingspositie zoveel gunstiger is. Het politieke fossiel wordt er gekarikaturiseerd als een botte flamingant.

Dat niet verkozen, door de koning aangeduide figuren wezenlijke veranderingen moeten teweegbrengen, doet twijfels rijzen bij het democratisch gehalte van ons land.